Wednesday, June 2, 2010

Meyve Suyu

Çok da yalnız kalmayacağımı düşündüğüm- kısmen de umduğum- bir deneyimin ilk gününde kendimi alışılagelen trance kokulu, biranın tat olarak suyu, paha olarak da şarabı andırdığı bir partinin en kenar kısmında etrafa bakarken bulduğumda, hayatımı o denli değiştiremeyeceğimi fark etmiştim.

İnsan, "comfort zone" adı verilen; doğduğu, büyüdüğü, ilklerini yaşadığı, çoğunu da salak bir gülümseme ile hatırladığı yerin sınırlarından ayrılmayagörsün; hemen radikal değişim planları yapıyor ajandasına, sonrasında o sayfayı tamamen yırtıp atacağını bile bile.

Bu yüzden gitmeden önce kendime verdiğim tüm sözleri tutamamanın utancı yoktu yüzümde, sadece gelen geçeni izliyordum; karanlıkta insanlar ne kadar net görülebilirse.

Sonra T. geldi.
Onun da çok alışkın olmadığı belliydi ki; benim kökenimden gelen klişeleşmiş mazeretlerim olabilirdi, onda bu daha bireysel bir tercih gibi duruyordu.
Sırf farklı olmak için değil de, hakkaten istemiyormuş, ait değilmiş gibi bir hava içindeydi; ki zaten olacaktı bütün bir yıl boyunca yapılan partilere katılsa bile, hiçbir zaman "şampanyaların su gibi aktığı, nice hiphop kliplerine ekmek çıkaran dans performanslarının gösterildiği" kesimde görülmeyecekti sureti.
Türk olsaydı eğer, şaka niyetine "Tutunamayanlar'ı okudun mu?" diye sorabilirdim bile, ki sadece ilk günümüzdü ve onu 2-3 saattir tanıyordum. Eğer isim-geldiği ülke-okuduğu bölüm-yaş gibi spesifik kimlik kartı girdileri bir insanı tanımaya yetecekse.
"Napıyosun" diye sordu, omuz silktim. Zaten görüntüm ne yaptığımı benim kısıtlı ingilizcem yerine çok daha detaylı bir şekilde anlatabilirdi.
O da yanıma yaslandı, benimle birlikte geleni geçeni izlemeye başladı.
Sonra bi an durup "meyve suyu içmeye gidelim mi?" diye sordu.

Ona evet dememin nedeni o an yapılacak daha iyi bir alternatifim olmadığından gibi gelmişti; ama şu an düşününce sanırım bana benzemeyeceklerini bildiğim bir dolu insanla dans etmek, bana benzemesini umduğum biriyle muhabbet edip meyve suyu içmekten daha saçma geldiğinden olsa gerek.
Partiden çıktık, o bi sigara yaktı ve bize meyve suyu içebileceğimiz bir yer buldu- sonradan, buraya sık sık geldiğini ve meyve suyu satan yerleri iyi bildiğini öğrenecek, bir çok meyve suyu ihtiyacımda da kendisine danışacaktım- oturduk, konuştuk.
Sonra onun odasına gittik, South Park izledik, ben Do Make Say Think! ve Cinematic Orchestra ile tanıştım; biraz daha meyve suyu içtik; gittiğim yerle ilgili ilk bilgilerimden biri güneşin orada nasıl doğduğu oldu.

Sonrasında bu kadar kesif ve sıklıkla yaşamasak da biz T ile hep meyve suyu içtik, bi şekilde birbirimizi kimlik kartı girdilerinden daha fazla tanımaya çalıştık.
Tanışılan onlarca insanın birbirlerinin birer ctrl+c, crtl+v ürünü olduğu yerlerde benim odama ve çok da değişmediğini düşündüğüm yaşantıma biraz daha geç gitmemi sağlayandır T.
22 yıl önce bugün doğmuş, ne de güzel olmuş.
Ve I. ara sıra onunla meyve suyu içmeyi özlüyormuş.

ps: artık okul da bittiğine ve süpsüp notlarımı hunharca teşhir edebilitem olduğuna göre, bi başka çok güzel insanla blogumu da yeniden tasarlayabilirim.
11 izleyicime duyurulur. (ki iki tanesi aynı kişi olsa da, çaktırma)

Monday, May 17, 2010

How to Reduce the Multicollinearity Problem?

An itibariyle canımdan can almış, hatta en amiyane tabirle, özür dileyerek ve sürç-ü lisanıma tolerans bekleyerek belli taraflarımdan kan aldırmış ekonometri projeme belli bir süre ara vererek pek güzide ortadoğulu ülkemin genelgeçer gündeminde kayboluvermekteyim anbean.
Neler yok ki mucizevi olarak da adlandırılabilecek satır aralarında?

Yılların hırslı koltuk mücadelesinden bir mavi hap-mavi don- (im blue da ba dee da ba die) ikilemesiyle ayrılanların yerine gelen Karaoğlan-benzetmeli-başka liderler; Maradona'ya yakıştırılan ama sürece çevirmen olarak başlayıp nice kupaları salonun büfesine sıralamaktan çekinmemiş egoların o kadar da başarılı olmayan takımlarına karşı eli kolu bağlı kalanlar (and the Messiah is murdered); yanlış anonsların yanlış fanatikleri, yanlış takımların yanlış fanatikleri ve adını birinci sıraya yazdırabilen alışılagelmedik timsahlar.

Burada uzun uzun neden Fenerbahçe'den hazzetmediğimi ve bütün bir sezon boyunca "Galatasaray olamayacaksa Bursaspor olsun" dediğimi yazmamın manası var mı; eğer cevap yalın bir evetse, o sözcükleri mırıldanan dudaklar buradaki kişisel kavgalara değil, ülkemizin artık wikipedia'sı sayılan, bibliografyalara madde kıvamında ekşisözlükten konuyla ilgili binlerce bilirkişi raporu alabilir.

Ya da Obama'nın değişim politikalarına hep bir kaşı havada bakmış, lider denilince teferruatsız Putin diye sayıklayan bendenizden Türkiye'de gelişim ve değişim üzerine bir panel verilmesi beklenebilir mi? Cevap evetse; ah hayır, henüz o kadar da hodbin olamadım maalesef. Tünelin ucundaki ışık ise hayli parlak.

6 finali, 1 projesi olan ve üstüne üstlük 20398203482 tane okulun 20398203482 tane bahar şenliğinin 1230293458293853094 tane aktivitesinin inkar edilemez cazibesine boğulmuş olan bedbaht bendenizden neyin yorumu, neyin objektif açıklaması ve analizi beklenebilir ki monetary sınavıma 2 saat 40 dakikanın kalmış olduğu ve benim artık Rogoff'dan çeşitli küfürler ürettiğim (Fuckoff ki bu daha en temiz en saf en masum olanı) şu exponential zamanlarda.

Peki dün hunharca Ian Curtis ve Bob Dylan muhabbeti döndüren kızın akşam Sıla'ya gitme ihtimali?

Thursday, May 6, 2010

Emobıyık

`Ah, tabii benim de bahanelerim var Josef, yalnızlığa dayanmak, hatta onu yüceltmek için gizli yollarım var. Kendi düşüncelerimi düşünebilmek için diğer insanlardan ayrı kalmam gerektiğini söylerim. Geçmişteki büyük dehaların bana eşlik ettiğini, gizlendikleri yerlerden çıkıp benim güneş ışığıma yaklaştığını söylerim. Yalnızlık korkusunu küçümserim. Büyük adamların büyük acılar çekmesi gerektiğini, çok uzak bir geleceğe uzandığımı, bana kimsenin eşlik edemeyeceğini iddia ederim. Sürüden ayrılarak yalnızlıkla karşı karşıya kalma cesaretimin, yüce koruyucu yalanına inanmayışımın benim büyüklüğümün kanıtı olduğunu söylerim"

Ah Irvin Yalom ah, koskoca Nietzsche'yi de ergen yaptın ya başımıza, felsefe tarihinin sana bakış açısının çok parlak olmadığı acınası bir gerçek.
Yine de, eğer şu parçayı okuyup da herkes kendinden bişey bulmadıysa ("YA AYNI BENİ ANLATIO KANKEEE ;)" ya biyolojik ve anatomik ve filozofik ve filolofik olarak ergenlik geçirmediniz ya da benim içimde hala utana sıkıla sakladığım ama özene bezene de büyüttüğüm kocaman bir 14-yaş-ışılı durmakta.

Ve bugün 6 Mayıs. O da çok ayrı, çok yaralayıcı bir başka mesele.

Sunday, May 2, 2010

Fırın Yerine Fırık Yazdım Silecektim ama Çok Beğendim Öyle Kalsın

Bir Mayfest'e daha elveda dediğimiz şu hüzünbaz sevişmelerde yine kendimi ODTÜ'de bulmanın haklı heyecanı (helecanı? hezeyanı? heyelanı?) içindeyken iki üç satır entry gireyim de şu nadide duyguları dokuz takipçimle (ki iki tanesi aynı kişi ama bu küçük detay, kuvvet problemlerinde sürtünme katsayısı hangi rakam olarak alınıyorsa onunla eşdeğer) paylaşarak adeta bir sevgi yumağı, bir paylaşım öbeği, bi Yankı Yazgan'dan hallice Üstün Dökmen'e kırk fırık ekmekçe ambiyanslar oluşturayım dedim.
Benim için 2010 Mayfest:

-Manga'nın gitaristinin ne işe yaradığını yıllar yılı çözememiş olan ben, bu yıl da sorularıma cevap alamamanın hüznüyle çıktım odeondan. Yine de kendisine içindeki ergeni yıllar yılı dünyanın tüm çirkinliklerine karşın böyle mesnetsiz koruduğu, o asabiyetten, o çizgiden, o duruştan yıllar yılı ödün vermediği için de tebrik ettim. İçimden.

-The Company diye bi grup var bizim okulda, Arctic Monkeys çalıyorlar. Onlara kocaman sevgiler öpücüksle kthxbye.

-Kadavra ile Bitter de iyiydi benc. Özellikle Bitter'de Seven Nation Army-Smells Like Teen Spirit geçişi can yaktı, ilgililere duyurulur. Bi de o basçının saçları adeta eski (allam eski diyorum ne kadan mutluyum ne kadan şenim şu anda) Alex Turner saçı, kendisini burdan Hak yolu'na davet ediyoruz. in this case, the berber.

-Öyle alternatif takıldığıma, Nietzsche Ağladığında kitabımın çantama dökülen bira sonucu afetzede olduğuna bakmayın, Murat Boz gerçeğinden haberdarım.

-Üç gün üstüste "ya sucuk ekmek off" diye aşerdim, ağzıma gramını da sokmadım, buna irade densin istiyorum ama bildiğin üşengeçlik. Kendini kandırmak dalında ödülümü vermek üzere sahneye Heidi Montag'i davet ediyorum.

-Bizim okulun bağyanlarının taş olduğunu tescilledim; durumu perfect competition olarak açıkladım ne var ki marginal cost=marginal revenue= price analizini değerlendirirsek piyasaya free entry'm söz konusu bile değil.

-Fortisliler, sevmiyorum sizi. Gidin. Siz kota dolduracaksınız diye bankalara bilgilerimi vermeyeceğim.

-Yüzüm yandı, dirseğim kanadı, ayak parmaklarım şişmiş.

-Bi de içtim çok, o olmadı. Sevmedim kendimi; uygar insanlar gibin iki yudumumu alıp baş dönmesiz istifrasız baş ağrısız bir eğlence tadabilirdim de kendimi kontrol mekanizmamı annemin doğum yaptığı hastahanede düşürmüşler, haylazın biri de almış gitmiş, dememiş ya şunu kayıp eşya dolabına götüreyim, sahibi alsın falan. Öyle sorumsuz, öyle ben-merkezci insanlarmış oradakiler. Dengesiz herifler. Ki çok bekledik onları, ama ne yazık ki benim kafam iyiydi duyamadım kendilerini net. Kusura bakmayın diyorum kendilerine ama Eleanor Rigby coverladıkları gerçeği de listemde sabit.

-Mataramı kaybettim sandımdı Pınar duruma el koymuş, öpüyore kendisini buradan.

-Frizbimi kaybettim ama. :(
(bir smileynin her şeyi anlatması adlı panelimizde son gün eğlencesi onur akın konseri)

-MSSF yolunda düştüğüm durum ise hiç iç açıcı değildi; dost düşmanı iyi belledim oralarda, İbrahim Tatlısesle konuşmuşlar gelsin demiş, yarın da hayırlısıynan kendisinin yanında söz yazarlığına başlıyorum kadrolu. İlk üç ay sigorta yok, sonra duruma göre.

-Bi exchange'in isminin anlamı ayı demekmiş, üzülmedim değil kendisine. Türkiye'de Ad Şöleni ve Asena Gerçeği paneline kendisini ücretsiz davet etmeyi de düşündüm, sonra vazgeçtim versin parasını öyle gelsin nasıl olsa İskandinav, boldur onda mangır.

-Bi de her grup Mayfest programına Blur'den Song 2 ile başlamasın (seni tenzih ederim the Company), tamam insanları gaza getirme ve çalınması kolay olma faktörlerini endekslersek diğer parçalara göre bir adım önde; ama günde 3-4 kez kendisini duymak bende bir Catapult bir Brianstorm bi herhangibirArcticsparçası etkisini maalesef uyandırmamakta.
(Bunu duyan Blur dağılma eşiğinde, Graham Coxon hüngür hüngür)

Öyle işte, bi de geometride çok hamlamışım üzüldüm.

Saturday, May 1, 2010

YaŞaM ÜzEriNe AForİZmALar

Ben: Ya bu son bir haftadır hep baş ağrısıyla uyanıyorum.
Babam: Votkayı kes, geçer.

Kafka hıncından kemikli adam sinirini gösterir, hüngür hüngür ağlardı.

Tuesday, April 27, 2010

Benim Ülkemin Koyunları Bile Diğer Koyunlardan Farklı Bakıyor

Dün (27.04.2010) sıkılayazdığım herhangi bir dersin (POLS 240) herhangi bir hocası (Nilgün Fehim Kennedy) popülasyondaki tek oflayarak mütemadiyen telefonun ekranına bakanın ben olmadığımı anlamış olacak ki, "bu dersi nasıl ilginç kılabiliriz" minvalli bir "öğrencilerle interaktif Darwinist ders evrimi" projesine imza attı.
Tabi oluşan Brianstorm öyle şimşeklerin havalarda uçuştuğu cinsten değildi, daha çok, zaten bu dersten önce sosyal projelerde kendisini göstermiş, dönem bittikten sonra da aynı sosyal projelerde bir statüden diğerine koşuşturmakta hiçbir beis görmeyecek olan kız konuştu (M.) Geri kalanımız, yine oflayarak ve kimi zaman klişeleşmiş yaşamımıza bir nebze melodi katmak için puflayarak saatlerimize biraz daha hunharca baktık, önümüzdeki kağıda kalemimizi daha sert bastırarak yaptık çizimimizi, ve ben biraz daha fazla eğilerek okudum Nietzsche'yi. (İlgilenenler için not: hayır, henüz ağlamıyor)
Hayır, konu modernleşmeyse eğer, ki öyle, gecekondu settlements are considered to be ile başlayan uzun soluklu cümleler yerine (ki çoğu Kemal Karpat-Şerif Mardin- Mübeccel Kıray ekseninde mayoz bölünen tümcelerdir bunlar, yenilik getirmek yerine bibliografyayı ağırlaştıran) şunu söylemeli bir insan:
"Bir şehrin modernliği, kitap okunabilecek mecraların çokluğuyla doğru orantılıdır"

Yok hayır, durun, ben elim bir yanlış anlaşılma sonucu Cumhuriyet'e transfer olanlardan değilim, sadece bugün, dolmuşta giderken düşündüm bunu.
Aslında her şey çok sıradan başladı, öne 1 kişi uzattım, 15 kuruş da olsa para üstünü ısrarlıca ve isteklice bekledim ki gelen bozuklukları cüzdanıma atsam Ankara İdari Müdürlüğü'ne "çağır gelsin" bile dedirtilecekti bizzati hakkımda ama uğraşmadım çantamın derinliklerine sürdüm; kısacası toplu taşıma araçlarıyla olan geçmişime halel getirmeden benden beklenilen tavrı alnım ak sırtım pek sürdürdüm.
Sonra dedim ki, kitabımı açayım, iki parça bir şey okuyayım, hem de öyle bir yerde kalmışım ki Josef Breuer, Sigmund Freud'la Friedrich Nietzsche tartışıyor, öyle bir yer artık siz düşünün buna entelijans (ah tekrar kullandım bu kelimeyi ne kadar Murat Belge insanıyım aslında) mekanlarda orgazmik desek çok mu cinsel anlaşılırız acep?
Mamafih azizim, mümkünü yok okumanın. Sıradan mavi renkli bir toplu taşıma aracı bile öylesine eziyetli bir prosese sürüklemiş ki bizi, iki dakika her şeyden sıyrılıp her şeyi bilmenin olasılığı ihmal edilesi eğer böyle bir problem öss'de sorulsaydı, o derece.
Şoför sanki sürmüyor da sürüklüyor dolmuşu, motordan "ımmmph" diye sesler bile gelesi; bazen ölümlü bir insanın bir adımı tandansı yakalıyor yollarda, bazen de Michael Schumacher arkasını dönüp "parasını veremeyen üstünü alamayan var mı" diye soracakmış hissi kaplıyor aracı.
Yollar zaten kavis kavis, çukur çukur, çalışma çalışma, trafik trafik, ne Breuer ne Freud, insanın kendisini unutup dış hayatın oksijenine zor attığı bir mecra.

Böyle, istiyorum ki, bir Paris metrosu havası yakalanamaz mı EGO otobüslerinde? Bindiğin anda toplu taşıma aracından çok kütüphanedeymişçesine yuvandasın; insanların elinde dergiler, kitaplar boy boy, kimisi açmış müziğini dinliyor ama sadece kendi balonu içinde hüküm sürüyor o volyum (valium? belki), uçar gibi varıyorsun artık nereye gitmek istiyorsan; tekerlekler devir halinde, sayfalar da; camdan dışarı bakınca görüntüler artık çizgi olurken, okuduğunun etkisiyle artık kafandaki çizgiler birer görüntü.
Yoksa ne bileyim, gecekonduymuş, dinlenen arabesk müzikmiş, e iyi tamam, hoş.
Ama kitap okuyamamak, bence orada bi durulsun, düşünülsün; gelecek fall dönemine dersi açılsın, kota sorunsalı ortadan kaldırılsın, ilk sunumu ben yaparım, powerpointli hem de.

Sunday, April 18, 2010

Doktor Doktor Derdime Bir Çare

Başlıktaki oküpasyonun (ve ingilizce-türkçe karma dilimle, sizce de entelijensiyanın altın çocuğu olmuyor muyum?) normal vatandaşlara ne çağrıştırdığı ayan ve beyansa da; günlük literatürde Diddlypuff olarak da geçen Didem, benim aslında tıp bilimine bu ilgimin gerçek nedenini bilmekte zorluk çekmeyecektir.

Kahvemi aldım, annem götürdü gerçi, çayımı içiyorum, ve açık penceremin tam karşısındaki parkın bilimum alet-edevatını günlük pilates seansı olarak kullanan teyzeye selam çakıyorum.
Bi şarkı buldum, daha doğrusu Onur söyledi, onu dinlerken, artık ödevlere başlamalı, çok rahat geçmeyen gecelerimi verimli geçirmenin en güzel yolu olan akademik hayata ölesiye sardırmak yöntemini kullandıktan sonra, yatağımın üzerine adeta bayılmalıyım.

Daha sonra daha güzel şeyleri daha alacalı bulacalı yazmak üzere gideyim de, bi Erinç Yeldan ödevi, bi Fatma Taşkın projesi, bi Hakan Berument midtermü öksüz kalmasın iktisat mecralarında.

Yemek yiyemiyorum bi de buna ne demeli?
(Yaz öncesi bikini rejiminden hallice ama)